Ida, będąc w dobrym nastroju, prowadziła zwykle dość hedonistyczny styl życia. Natomiast gdy nastrój się pogarszał, zaczynała oczekiwać czegoś więcej od siebie. Realizowanie potrzeb konsumpcyjnych i ciągłe wyczekiwanie kolejnych przyjemności przestawało jej wystarczać. Czyli – imprezy, nowości filmowe, wymyślne obiady, alkohol i słodycze już nie działały. Problem był taki, że kiedy dopadała ją ta refleksja, szło to w parze z fatalnym samopoczuciem, przez co miała zbyt mało energii i motywacji, by zmienić ten stan rzeczy. Wpadała w błędne koło, w którym jedyne, co była w stanie robić, to zamęczać się kolejnymi pesymistycznymi myślami.
– Dobra, dasz cztery piwa i będziemy działać – powiedział pijak w ortalionie.
Skóra wskazał palcem na trawnik za ławką. Mężczyzna wszedł na niego i niepewnie przymierzył się do wykonania skłonu.
– Rwij trawę, żulu! – wydarł się do niego Skóra. – Żulu, rwij! – pokrzykiwał wiele razy, jak w transie. Obserwowanie tego procesu sprawiło mu niespodziewaną radość. Poczuł się jak szlachcic posiadający swojego chłopa.
Rzadko we Wrocławiu zdarzały się tak piękne zimowe wieczory jak ten. Puszyste płatki śniegu spadały obficie z nieba. Brak wiatru zwiększał odczuwalną temperaturę. Śnieg pod nogami nie topniał, wydając przyjemne skrzypienie w kontakcie z podeszwą buta. Temperatura w nocy miała jeszcze bardziej spaść, tak że była szansa, iż tym razem nie przerodzi się to od razu w pluchę. Lampy świecące pod halą Orbita, prowadzące wzdłuż ulicy Wejherowskiej, cudownie rozświetlały drogę. Równomierne wiązki światła odbijały się od białej tafli śniegu.
Ida, wyciągając z kieszeni płaszcza paczkę niebieskich Chesterfieldów, pomyślała, że Wrocław, bez widocznego bruku, krawężników i asfaltu, wygląda uroczo. Nie wiedząc do końca czemu, wyobraziła sobie przejażdżkę drewnianą dorożką zaprzężoną w dwa rzędy białych koni. Zdziwiło ją to, ponieważ zazwyczaj nie miewała takich bajkowych skojarzeń.
– A ty, Ida, jaki sport uprawiasz?
– Rybołówstwo rzeczne i makao turniejowe.
– Wędkarstwo? Poważnie? Myślałem, że to zajęcie dla gości, którzy desperacko pragną wyrwać się gdzieś od swoich żon, ale nie mają zbytnio pomysłu dokąd. – Krystian nie zraził się ironiczną odpowiedzią Idy.
– Nie. Nie znoszę ryb równie mocno jak nachalnych osobników.
– Uff, na szczęście tu takich nie ma.
Świat nie premiuje bycia miłym za wszelką cenę, nasza psychika tym bardziej…
– Nie czuć alkoholu, bo jest zalany morzem cukru. Można go wypić dużo, zanim zorientujesz się, że jesteś pijana. Coś czuję, że nie jestem pierwszą randką, którą tu przyprowadziłeś.
– (...) A ten pan Mariusz ze zdjęcia, jak się nazywa? Dobre mieli stosunki?
„Zajebiste. Z tego, co Ida mi mówiła, to pieprzył ją jak zwierzę” – pomyślała, odpowiadając w myślach na dziwnie zadane pytanie komisarza o stosunki z byłym facetem.
Takie ordynusy jak ja czy pan poradziłyby sobie w piekle. Ale ona jest taka delikatna. Taka słaba.
Tęsknota za domem i lęk przed nieznaną przyszłością towarzyszył każdej jej myśli. Trudne i wyzwalające zarazem było dla niej uświadomienie sobie, że pomimo tak fatalnego stanu miewała w życiu momenty, w których czuła się jeszcze gorzej.
– Wasze dziecko będzie mądre. – Wskazała delikatnie dłonią na Krisa. – Oraz piękne. – Wskazując na Idę.
– Wolałabym, żeby było ładne i głupie. – Ida nie wytrzymała i w końcu włączyła się do tej rozmowy.
– Jak to? – zapytała mama, jednak było to pytanie powiedziane też w imieniu syna, gdyż oboje od razu skierowali swoje zdziwione oczy na Idę.
– Uroda to podstawa w dzisiejszym świecie. Ładni mają po prostu w życiu łatwiej – zaczęła, choć wiedziała, że nie o tę część jej twierdzenia pytali. Chciała, żeby trochę poczekali. – Głupie, w tym sensie, że nie jakoś specjalnie mądre. Nie chcę, żeby miało problemy ze zdawaniem do kolejnej klasy. Takie przeciętne IQ, albo trochę poniżej przeciętnego. Dlaczego? Dla lepszego życia. To takie przeciętniaki są w życiu najszczęśliwsze. Pójdzie sobie na mecz, zobaczy sobie nowy film o superbohaterach i będzie mieć radochę. Co mu po tym, że skonstruuje statek kosmiczny, skoro na co dzień będzie przejmować się każdą głupotą. Niewiedza jest błogosławieństwem.
Życie nie polega na podejmowaniu samych optymalnych decyzji, większość z nich to głupie decyzje i takimi mają pozostać. Właściwie to ludzie, którzy podejmują wszystkie decyzje od razu, ktoś by powiedział – instynktownie, inni – głupkowato, mają w życiu najlepiej. Szybkość podejmowania decyzji – a to ci ładny wyznacznik poziomu jakości życia. Ja na pewno byłabym przykładem, jak rozmyślaniem o wyborach można sobie zapaskudzić życie.
Lubię takie tatuaże, szczególnie takie azjatyckie mądrości, nazwy zespołów muzycznych czy głowy swoich dzieci. Darmowe informacje – nie trzeba z kimś rozmawiać, by wiedzieć, że ośmiu na dziesięciu takich to debile.
Przedstawia swoje życie, jakby grała w „Super Mario”. Skacze po tych potworkach, robi szpagaty i zawsze na koniec każdego poziomu ma uśmiechnięty pyszczek. Lubię jej słuchać. Zawsze poprawia mi nastrój.
Oto jestem, sama wystawiona na spalenie.
Normalnie nie lubię ptactwa. Tych ich nerwowych, sztywnych ruchów, tego ich dziobania i przebierania nogami jak oszalałe, ale ta mewa zaimponowała mi spokojem. Zanurzyłam się wzrokiem głęboko w jej nieruchome oko, dostrzegając w nim odbicie tego, co ona sama najwidoczniej zobaczyła w swoim ptasim życiu.
Widziałam morza, widziałam plaże. Widziałam małe dzieci próbujące trafić w nią kamieniami. Widziałam jakąś martwą rybę jedzoną na piasku.
Chciałam zanurzyć się jeszcze głębiej, ale mrugnęła okiem i zgrabnie wybiła się nóżkami do startu.
Jaguar zerwał się do przyśpieszania właśnie na tej prostej, jak koń chlaśnięty lejcami. Mariuszowi nie pozostawało nic innego jak również wcisnąć pedał w podłogę. Przeciągnął dwójkę do ośmiu tysięcy obrotów. Wskazówka obrotomierza dawno już pływała na czerwonym tle. Silnik zaryczał jak pięć kosiarek, które spotkały się w jednym miejscu.
Czy my wyrzuciliśmy na śmietnik ludzkie życie?
– Zawsze jak jest dobrze, zawsze jak człowiek jest po prostu zadowolony z każdego dnia, zaraz po tym przychodzi ten dół – przełknęła głośno ślinę. – Im bardziej jest się zadowolonym, tym mocniej uderzy zły nastrój. – Mariusz chrząknął ze zrozumieniem, ona ciągnęła dalej: – Przez to wszystko nauczyłam się już opanowywać śmiech, opanowywać radość. Jak cały czas się pilnuję, pamiętam o drugiej stronie medalu, to wtedy mrok jest dla mnie łaskawszy. – Ida zaśmiała się po tym wstydliwym wyznaniu. – Zabawne to jest. To trochę tak, jakby jakiś diabeł kontrolował mój układ nerwowy. Gdy tylko się zapomnę, mam to jak w banku, że przyjdzie i pozamiata mnie. Zamknie w ciemnym pomieszczeniu i nie będzie wypuszczać, póki nie uzna, że wycierpiałam swoje.
Zafundował sobie najdroższe wakacje w swoim życiu. Zawsze podejrzewał, że jeśli kiedyś na takie pojedzie, będzie to gdzieś w Afryce albo na Hawajach. Tymczasem wydał prawie sześćdziesiąt tysięcy złotych w Polsce.
„Dziecko nic nie jest winne rodzicom za to, że go na ten świat sprowadzili”.
 |
 LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
  |